Twórczość poety można podzielić na dwa okresy. Pierwszy określa się mianem „lubelskiego”. Obejmuje on utwory napisane przez Czechowicza mniej więcej do 1925 roku. Wiersze te przypominają stylistykę Młodej Polski lub wczesne dokonania Skamandrytów. Drugi etap rozpoczyna się w momencie przystąpienie
Zbiór wierszy Józefa Czechowicza (1903-1939), polskiego poety awangardowego pochodzącego z Lublina.
do tereski z lisieuxdrobniutkie stopki tupot nad otchłanią śnieg pada bieli choinki oczy tereski bóg zapalił powinny być skrzydła u ramion trzepotać zmawiać godzinki habit czarny spadochron nie pozwala upaść ludzie upadają płaczą drżą gwiazdy rodzą gwiazdy księżyc ciemność rozłupał a ja spłynąłem
Rękopis zbiorku siedmiu wierszy, zatytułowany Ballada z tamtej strony stanowi nieznaną do tej pory odmianę pierwszej wersji przygotowywanego długo do druku tomiku poetyckiego Józefa Czechowicza. Jak każdy, nawet drobny okruch z warsztatu poetyckiego wybitnego twórcy, wart jest starannej
deszcz w concarneau nisko nad lądem chmury zwinięte w pięść dziewczyna białe wiadro zanurza w zatokę trzepocze się falami horyzontu część żagle zakryły drugą przed patrzącym okiem spoza skały wiśniowej wiatr prychał jak zwierzę obtarłem o liść ręce burza czas mi odejść gdy barka rozhuśtana gniotła
daleko wiatraki kołyszą horyzont chaty pachną stepem chatom źle stoją na palcach o zachodzie ślepe wspinają się jak konie za chwilę się pogryzą nie step ucichłe morze rozlewa się wieczór bez szumu świecące szyby otoczyły kolejowy dworzec zachód mozolnie żuje gumę ostajcie zdrowo matuś z wojska
Zbiór pięknych wierszy Józefa Czechowicza z ilustracjami Józefa Wilkonia.
wąwozy czasu siedemnastego maja o siódmej godzinie złoty wieczór się kładzie na siwym lublinie lampy na smukłych słupach biją jak wodotryski płynące złotem szemrzą o zachodzie okna ulic klingi placów regularne dyski futra skwerów zlał blask tego ognia tak w śródmieściu się pali dzień dogasający
